Hierop kan ik zoveel en tegelijk niets zinnigs zeggen. Vandaar dat ik me bij de 'feiten' ga houden.

Mijn naam is Veerle Wauters. In februari 1975 zag ik het levenslicht in Leuven; ik was de eerste van drie kinderen.

Van jongs af aan wist ik dat ik een sociaal beroep zou doen. Lange tijd droomde ik ervan om chirurg te worden. Ik wilde dan graag met Artsen zonder Grenzen de wereld rond reizen. Tegen mijn 18e wist ik dat ik met kinderen met een handicap wilde werken. Aanvankelijk dacht ik er nog over om muziektherapie te gaan doen, maar uiteindelijk koos ik voor orthopedagogiek aan de KULeuven.

Ik heb genoten van de opleiding, de vele nieuwe kennis die ons werd aangeboden, maar ik miste het praktische en sociaal-emotionele aspect. De nadruk lag op het studeren van boeken en veel minder op het ontwikkelen van een goede houding, een juiste instelling.
Ik zat zelf met veel vragen: wie ben ik, hoe ben ik geworden tot wie ik ben, wat heb ik meegekregen van thuis, welke invloed hebben vrienden gehad, welke mogelijkheden heb ik in mij,...? Zo kwam ik terecht bij Willy Colebrants, psychotherapeut in Mechelen. Hij gaf me kaders en inzichten waarbinnen ik kon denken en zoeken en leerde me dat ik meer was dan het denkende hoofd. Ik kreeg meer contact met mijn gevoel.

In 1998 studeerde ik af als orthopedagoge en begon ik te werken als thuisbegeleidster bij kinderen met een visuele handicap.

Enkele jaren later begon ik met de opleiding Transpersoonlijke Psychotherapie. Deze opleiding opende een nieuwe wereld voor mij. Ik kwam in contact met mijn gevoel, mijn intuïtie, mijn creativiteit en steeds meer met de stilte en de vreugdevolle kern in mezelf. Ik ontdekte nieuwe mogelijkheden en merkte dat ik die niet altijd kwijt kon in mijn job als thuisbegeleidster. In 2003 begon ik mijn praktijk als speltherapeute in bijberoep, naast mijn werk als thuisbegeleidster. Stilaan bleek de combinatie niet meer houdbaar: voor beide jobs moest ik vooral na de schooluren werken, afspraken liepen uit en overlapten elkaar,...
Vanaf eind 2004 ging ik op zoek naar de job die ideaal was om te combineren met mijn praktijk. Ik ben op die manier langs verschillende voorzieningen en een bedrijf gepasseerd, maar telkens kwam ik er weer op uit dat die job niet helemaal mijn ding was. In mijn praktijk had ik de vrijheid om te werken zoals ik het wilde, op de manier die mij het meeste lag. Maar telkens leed mijn praktijk onder de druk van de andere halftijdse job. Begrijp me niet verkeerd, ik kijk met tevredenheid terug op die verschillende jobs. Elke job heeft me veel nieuwe inzichten bijgebracht en in elke job ben ik gegroeid.

Eind juli 2009 heb ik dan de knoop doorgehakt: ik word volledig zelfstandige en werk enkel nog vanuit mijn praktijk, mijn eigen onderneming op de manier die mij ligt. Ik doe nu enkel nog mijn ding, want dat doe ik goed.

En wat voor iemand ben ik dan?
Ik heb de afgelopen jaren gemerkt dat heel veel waarvan ik heilig overtuigd was, toch niet mijn waarheid bleek. Zo beweerde ik lange tijd dat ik nooit volledig zelfstandige zou worden... Of dat ik nooit een huis zou kopen waar nog veel werk aan is...
Daarom kijk ik nu uit met wat ik zeg, want wat ik vandaag vind, denk of voel, kan morgen helemaal anders zijn. Door mezelf te omschrijven in termen van kwaliteiten en eigenschappen, begrens ik mezelf meteen.

Misschien is het nog het meest juist om gewoon te stellen: "ik ben". "Ik ben wie ik ben".

En wil je echt weten wat voor iemand ik ben? Dan zal je me gewoon eens moeten komen opzoeken ;-)

Of neem een kijkje op mijn blog!